สุมณฑา's profileชีวิตแค่โดนทำร้าย แต่ที่...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
December 05 เ ร า ไ ม่ ไ ด้ พ บ เ จ อ กั น ช้ า ไ ปคิดถึง….การคิดถึงใครสักคนทำไมมันทรมานได้เพียงนี้
คิดถึง.......คิดถึงจริง - จริง คิดถึง.....ตอนนี้มีเพียงคำนี้ที่อยากพูดอยากบอก คิดถึง.....คำพูดที่อยากให้ใครคนนั้นได้รับรู้ คิดถึง......คำพูดที่เป็นได้เพียงลมและต้องเก็บอยู่ภายในหัวใจ คิดถึง....ทั้งๆที่มีผู้คนมากมายอยู่รอบตัว คิดถึง.....คิดถึงแล้วต้องทำอย่างไรกับความต้องการของใจ คิดถึง.....ถ้าบอกออกไปแล้วจะผิดมากมายไหม คิดถึง.....คำพูดมากมายหลายร้อยพัน…ที่ไม่เคยจะบอกไป นานแล้วนะที่ไม่ได้พบไม่ได้เจอ....คนของใจ นานมากแล้วจน....ใครคนนึงหายใจติดขัด มีชีวิตอยู่...แต่ทำไมเหมือนใช้แค่พ่นลมหายใจไปวัน-วัน สายตาที่คอยแต่จะมองหา เรื่องราวที่ได้แต่รับฟัง ภายในใจร่ำร้องอยากเจอ อยากเจอเธอเหลือเกิน นับแต่วันนั้น.....ทั้งๆที่คิดว่าลืมได้แล้วแต่ทำไม ทำไม.....คนคนนึงถึงมีอิทธิพลกับหัวใจของคนอีกคนนึงได้มากมายขนาดนี้ แล้วใครคนนั้นจะรู้บ้างไหมว่า....ใครบางคนเฝ้ารอที่จะพบเจอ ใครบางคน....ใช้ชีวิตแบบขาดหาย ขาดหาย....ส่วนหนึ่งที่จะมาเติมให้เต็ม รู้ทั้งรู้ว่า....เรื่องระหว่างเรานั้นเป็นไปไม่ได้ เราไม่ได้พบเจอกันช้าไป...แต่ เพราะความต้องการของเธอไม่เหมือนฉัน....เธอจึงเลือกเขาที่มาคั่นกลางระหว่างเรา แต่....เรื่องราวของเธอไม่เคยขาดหายไปจากชีวิตฉัน เรื่องราวของฉัน....ยังฝังอยู่ในใจเธอ มันจึงทำให้เราต้องมาเป็นแบบนี้..... ไม่ผิดหรอก.....เมื่อวันที่เหงาจับใจเรายังรับรู้ความรู้สึกของกันได้ ไม่ผิดหรอก.....ที่ส่วนลึกแล้วเรายังคิดถึงกัน ไม่ผิดหรอก.......ที่ในวันนี้เรามาพบเจอกัน ไม่ผิดหรอก....ที่ในวันนี้เธอมาบอกว่ารัก ไม่ผิดหรอก.......ที่ฉันออกไปหาเธอตามความต้องการของใจ ไม่ผิดหรอก.....ถ้าความคิดถึงมันถามหา ไม่ผิดหรอก....ถ้าข้างกายฉันไม่มีใครอีกคน ความสับสนก็จะเข้ามาเยือน....มาปั่นป่วนหัวใจจน กระวนกระวาย ทางเลือกที่ใจต้องการ กับ ทางเลือกในความเป็นจริง ทางเลือกที่ไม่ทำร้ายใคร...แต่ทำร้ายหัวใจสองดวง มันวกวนอยู่ในหัวใจ...จนหาทางออกไม่เจอ |
|
|
